DNA-test.nl

Pagina:
  1. 1
  2. ...
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. ...
  9. 9
  • Lesje in DNA

    Het was groot nieuws in april 2003: het project menselijkgenoomproject waarbij de structuur van het menselijke DNA in kaart moest worden gebracht was succesvol afgerond met de vaststelling dat 99% van het genoom met een nauwkeurigheid van 99,99% bekend was. Zo goed als alle menselijke genen waren daarmee geïdentificeerd en gelokaliseerd. En dat was, vooral dankzij snel verbeterende technieken, een stuk eerder dan men bij de start van project in 1988 had durven dromen…

    DNA, een afkorting van het het Engelse Deoxyribonucleic acid (desoxyribonucleïnezuur), werd voor het eerst in 1869 al ontdekt door Johann Friedrich Miescher, een Zwitserse biochemicus die het wist te zuiveren uit witte bloedcellen. Het duurde daarna tot 1952 toen uit onderzoek door de Amerikaans bacterioloog en geneticus Alfred Hershey kon worden vastgesteld dat DNA de drager van erfelijke eigenschappen is. Belangrijke mijlpalen waren daarna 1952 (biochemicus Erwin Chargaff publiceerde belangrijke stelregels over de samenstelling van het DNA) en 1975 toen Brits biochemicus.Frederick Sanger een methode voor het bepalen van de volgorde van nucleotiden in DNA dubbelstrengs publiceerde.

    Chromosomen, DNA en genen

    Ieder levend organisme, dus ook de mens, is opgebouwd uit cellen waarin, in de vorm van chromosomen, een volledige kopie van het erfelijkheidsmateriaal is vastgelegd. De chromosomen bestaan uit een soort lange strengen (dubbele helix), het DNA, waarin de genen liggen opgeslagen waarvan ieder mens er ongeveer tussen de 20.000 en 30.000 heeft en die de code bevatten waarin al onze erfelijke eigenschappen zijn vastgelegd.

    Het aantal van maximaal 30.000 genen dat bepaalt hoe en wie wij zijn als mens is overigens opvallend laag. Je zou immers verwachten dat een complexe vorm van leven als de mens ook beschikt over een veel groter aantal genen dan minder complexe levensvormen. Maar niets is minder waar: sommige microscopisch kleine, eencellige bacteriën hebben er al meer dan zesduizend en de Zandraket, een nietig eenjarige plant uit de kruisbloemenfamilie beschikt over bijna 26 duizend genen.

    Inmiddels is de toepassing van DNA-onderzoek legio. Heel aansprekend is natuurlijk de inzet binnen de criminaliteit om misdrijven op te lossen, of onschuldigen juist vrij te spreken. Het DNA-onderzoek waarbij forensisch materiaal van het plaats delict wordt gekoppeld aan mogelijke daders heeft de afgelopen jaren dan ook een enorme vlucht genomen.

    Verwantschapsanalyses

    Erg populair is tegenwoordig ook de mogelijkheid op basis van DNA duidelijk aanwijzingen te krijgen over iemands afkomst en voorouders. Dit kan door een DNA-profiel op te laten stellen en zo op zoek te gaan naar iemands haplogroep, met vaak verrassende uitkomsten.

    En vanzelfsprekend speelt DNA-onderzoek een hoofdrol bij het bepalen van biologische relaties en verwantschapsanalyses door middel van bijvoorbeeld een vaderschapstest, moederschapstest of broer-zus-test. De uitslag hiervan is al binnen enkele werkdagen bekend met een betrouwbaarheid van 99,99%.

  • Resultaten DNA-onderzoek hadden Nederlander vrijgepleit

    Een DNA test had een onterecht veroordeelde Nederlander moeten en kunnen helpen in een Spaanse verkrachtingszaak. De 43-jarige Nederlander, Romano van der Dussen, heeft twaalf jaar onterecht vastgezeten omdat het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft nagelaten doorslaggevende resultaten van DNA-onderzoek tijdig te behandelen en bekend te maken.

    Volgens van der Dussen heeft Nederland, in zijn in 2003 gestarte proces, niks gedaan om hem te helpen. De Nederlander werd verdacht van beroving en gewelddadige verkrachting van drie vrouwen in de buurt van Málaga. Hierbij is DNA-materiaal achtergebleven in de vorm van een schaamhaar. Het DNA was bruikbaar voor onderzoek en is in 2004 onderzocht. Uit de DNA test kwam toen al naar voren dat het niet overeenkwam met het DNA van de Nederlander.

    In 2005 werd van der Dussen toch veroordeeld voor een celstraf van meer dan 15 jaar. De resultaten van het DNA-onderzoek werden in 2007 compleet toen het DNA van de Brit, Mark Dixie bleken te zijn. De Brit was op dat moment al veroordeeld voor moord. Hier leek het al duidelijk dat de Nederlander onterecht was veroordeeld, maar Nederland heeft tot 2010 niet gehandeld.

    In 2010 werd bij het ministerie van Buitenlandse Zaken pas een rapport opengesteld, waarna er in 2012 pas een stichting werd opdrachtgegeven de DNA-zaak in te zien. Hoe doorslaggevend het DNA-bewijs ook was, duurde het nog 3,5 jaar totdat van der Dussen op vrije voeten kwam.

    Het ministerie van Buitenlandse Zaken verdedigt zich door te zeggen zich voldoende te hebben ingezet voor van der Dussen, maar zegt wel zich niet te mogen mengen in de Spaanse rechtsgang. Zij waren naar eigen zeggen “cruciaal” in de vrijlating.

  • DNA-deskundige werkt mee aan onderzoek serieverkrachter

    Er kan een deskundige worden ingeschakeld binnen het onderzoek naar een serieverkrachter in Utrecht, daar heeft de rechtbank in Utrecht mee ingestemd. De DNA-deskundige mag z’n licht laten schijnen over de zaak en kan daarmee helpen na te gaan of de verdachte Gerard T. (52) daar inderdaad de dader van is.

    Verzoek om een DNA-deskundige

    Het verzoek om een DNA-deskundige toe te laten in het onderzoek kwam van raadsman Maarten Krikke, tijdens de pro-forma zitting. Hij geeft aan dat er sprake kan zijn van eventuele onrechtmatigheden in het onderzoek, volgens hem is een DNA-deskundige de aangewezen persoon om daar uitspraken over te doen. Hij zei geen aanwijzingen te hebben dat er fouten zijn gemaakt, maar dat hij graag het zekere voor het onzekere wil nemen. Het is volgens hem daarom van belang dat er een DNA-deskundige meekijkt in de zaak, die bijvoorbeeld de resultaten van de DNA-test kan beoordelen en aan kan geven wat de ruwe resultaten in de praktijk betekenen.

    Resultaten van een DNA-test

    Gerard T. is op basis van onder andere een DNA-test hoofdverdachte in een zaak die betrekking heeft op vier verkrachtingen, waarvan twee in 1995, één in 1996 en nog één in 2001. Het DNA-bewijs tegen T. lijkt sterk, een deskundige zal aan moeten geven of dit inderdaad het geval is. Zijn DNA werd beschikbaar toen hij als het gevolg van de diefstal van een lokfiets in 2014 in de val liep. De verplichte afgifte van zijn DNA zorgde ervoor dat het mogelijk bleek om een match te maken. In één van de zaken moest er echter een opwaardering van het DNA plaatsvinden, om het magere spoor uit te kunnen breiden en er op die manier iets over te kunnen zetten.

    Betrouwbaarheid van het DNA-materiaal

    De advocaat van de verdachte heeft aangegeven dat hij vooral graag wil weten hoe het DNA bij de slachtoffers is veiliggesteld en hoe men het materiaal door de jaren heen heeft bewaard. Dit zijn echter geen vragen die hij bij de DNA-expert kwijt zal kunnen. De DNA-deskundige zal vooral een antwoord kunnen geven op vragen over de DNA-test of de betrouwbaarheid daarvan. Het is wat dat betreft de vraag welke van de beide partijen uiteindelijk het meeste voordeel zal hebben bij het inschakelen van een DNA-deskundige.

Pagina:
  1. 1
  2. ...
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. ...
  9. 9